POWIEDZ NAM CO CHCIAŁEŚ TUTAJ ZOBACZYĆ!

Trwają  prace nad serwisem ZIEMIARADOMSKA.PL  ,  ponieważ  już  w tej chwili notujemy odwiedziny, dlatego będziemy wdzięczni za Twoją  opinię dot. przyszłego wyglądu serwisu.

Napisz nam w komentarzu poniżej (email może podać fikcyjny):

skąd jesteś

oraz

czego się spodziewałeś, lub co chciałbyś w takim serwisie widzieć!

DZIĘKUJEMY SERDECZNIE ZA WSZELKIE UWAGI!

Maria Fołtyn – międzynarodowa gwiazda operowa

Antoni Czortek – mistrzowski bokser

Antoni Czortek (ur. 17 lipca 1915 roku w Grudziądzu, zm. 15 stycznia 2004 roku w Radomiu) – bokser, zawodnik Pomorza Grudziądz, Skody i Okęcia Warszawa, Radomiaka Radom; olimpijczyk z Berlina (1936), wicemistrz Europy (Dublin 1939), mistrz Polski (1934, 1938, 1939, 1949), wicemistrz Polski (1935, 1948), brązowy medalista mistrzostw Polski (1936); wystąpił 23 razy w reprezentacji Polski. W 1949 roku jako pierwszy sportowiec naszego regionu sięgnął po tytuł mistrza Polski.

Antoni Czortek rozpoczął swoją karierę w Grudziądzu. Jako chłopca pasjonowała go lekka atletyka.
Kariera niskiego, niepozornego chłopca (stąd też otrzymał od kolegów przydomek Kajtek) potoczyła się błyskawicznie. Po dwóch latach treningów  w 1934 roku wywalczył pierwszy tytuł mistrza Polski. Mając zaledwie dziewiętnaście lat zwyciężył medalistę mistrzostw Europy Szapselsa Rotholca. W tym samym roku przeprowadził się do Warszawy. W 1936 roku reprezentował barwy Polski w igrzyskach olimpijskich. Największe triumfy święcił jednak trzy lata później. W styczniu 1939 roku uznany został najlepszym zawodnikiem meczu Polska – Szwecja, za co z rąk króla Gustawa otrzymał puchar. Niespełna trzy miesiące później, w  kwietniu w Dublinie zdobył tytuł wicemistrza Europy wagi piórkowej. Po tym sukcesie wyznaczony został do reprezentacji Starego Kontynentu na mecz z USA. Do wyjazdu jednak  nie doszło, we wrześniu w karabinem w ręku  Czortek bronił Ojczyzny.   Wraz z 36 Pułkiem Piechoty wyruszył na front pod Wieluń. Tam jego oddział uległ przeważającej sile wroga. Czortek załatwiwszy sobie cywilne ubranie, bocznymi drogami powrócił do Warszawy. Szybko opuścił jednak stolicę, dowiedziawszy się, że jest poszukiwany przez gestapo. Ukrywał się  u rodziny żony w Grójeckim. Zaczął zajmować się handlem. Pewnej nocy jadąc z towarem napotkał niemiecki patrol i w czasie ucieczki postrzelony został w nogę. Z trudem dostał się do Grójca, gdzie lekarz nocą potajemnie wyciągnął pocisk z łydki. Postrzałem zostało uszkodzone ścięgno i już do końca życia utykał na nogę. W 1943 roku wrócił do Warszawy, Na dworcu został zatrzymany przez patrol. Okazując lewą kartę na nazwisko Antoni Kamiński, jeden z Niemców rozpoznał w nim świetnego przedwojennego boksera Czortka i odwiózł do gestapo. Wkrótce pięściarz trafił do obozu zagłady w Oświęcimiu. Został tam szybko rozpoznany, biorąc udział w walkach „o życie”. Pierwszą stoczył z hiszpańskim bokserem. W sumie było ich kilkanaście, ale jedna przeszła do historii szczególnie. Czortek zmierzył się z hitlerowskim esesmanem Walterem. Po pierwszym ciosie na szczękę esesman poleciał na deski. Wokół ringu szał radości, a straszny doping mobilizował Czortka do jeszcze lepszej walki. W trzeciej rundzie Niemiec ponownie leżał na deskach. Werdykt był jednogłośny dla Polaka. Pozostali więźniowie w euforii wzięli go na ręce i zanieśli do bloku śpiewając  hymn Polski. Nic więc dziwnego, że znakomity przed laty pięściarz już za życia stał się legendą. O zdarzeniu z jego udziałem w obozie zagłady w Oświęcimiu nakręcono film. Po zakończeniu wojny, w 1947 roku Czortek przeniósł się do Radomia. Dwa lata później w barwach Radomiaka wywalczył wicemistrzostwo Polski, by w następnym sezonie sięgnąć po tytuł mistrza. Miał już wówczas 34 lata.  Choć Antoni Czortek walczył w ringu blisko dwadzieścia lat, a jego kariera obrosła legendą, skromny sportowiec nie dorobił się wielkich pieniędzy. Mieszkał w Radomiu w pokoju z kuchnią przez ponad pięćdziesiąt lat. Miał nawet kłopoty ze znalezieniem zatrudnienia. W końcu przez lata pracował jako kierowca taksówki. Jego ogromne doświadczenie nie zostało spożytkowane też w roli trenera. Ostatnie dni swojego życia spędził w Domu Weterana.

Kazimierz Paździor – mistrz olimpijski w boksie

Kazimierz Paździor

Bokser, stoczył 194 walki, z których 179 wygrał.

W reprezentacji Polski występował 12 razy (10 zwycięstw). Dwukrotny mistrz Polski (1958 i 1960 r.), mistrz Europy (1957, Praga) i mistrz olimpijski (1960, Rzym).
Urodził się 4 marca 1935 r. w Radomiu. Zmarł w czerwcu 2010 roku.

Początkowo (od 1952 r.) reprezentował Broń Radom,  pracując w Zakładach Metalowych im. Generała Waltera. Przełomowym momentem w jego karierze sportowej było powołanie do wojska. Trafił do Lublina, gdzie organizowano sekcję bokserską. W 1957 r., po treningach CWKS Legia został powołany do reprezentacji Polski na mecz z RFN. Zwycięska walka rozpoczęła jego wielką międzynarodową karierę. W 1960 r. w Rzymie osiągnął największy sukces w historii radomskiego sportu, zdobywając złoty medal olimpijski. Igrzyska w Rzymie były ukoronowaniem jego krótkiej, bo trwającej niecałe 10 lat kariery Kazimierza Paździora. W rok po sukcesie, w wieku 26 lat, będąc i szczytu sławy, wycofał się z ringu.
Po zakończeniu kariery podjął studia i ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie. W połowie lat 60. otrzymał propozycję szkolenia bokserów Zagłębia Lubin i przeprowadził się do Lubina, a następnie do Wrocławia. W plebiscycie na najlepszego sportowca Ziemi Radomskiej XX wieku został zdecydowanym zwycięzcą.  Tytuł honorowego obywatela nadany uchwałą Rady Miejskiej w Radomiu z dnia 23 lutego 2004 r.

ks. prof. Włodzimierz Sedlak – twórca polskiej bioelektroniki

Włodzimierz Sedlak (1911 – 1993)
Umysł niepospolity, uparty, odkrywca nieznanych ścieżek nauki. Urodził się w wielodzietnej rodzinie górniczej w Sosnowcu. Seminarium duchowne ukończył w Sandomierzu. Po otrzymaniu święceń kapłańskich w 1935 r. odrzucił propozycję dalszych studiów zagranicznych, uczył w szkołach wiejskich (w Ćmielowie). Podczas okupacji przebywał w Siennie. Tam prowadził tajne komplety, założył Towarzystwo Szkoły Średniej, szkołę rzemiosł,  gimnazjum i liceum, organizował bibliotekę. W 1946 r. podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UMCS w Lublinie. Uzyskał magisterium  z antropologii i pedagogiki, a potem tytuł doktora nauk matematyczno-przyrodniczych. Odtąd jego pasją stała się nauka. Współpracował z Polską Akademią Nauk, wykładał, kierował nowo utworzoną Katedrą Biologii Teoretycznej KUL. W Radomiu zamieszkał w 1959 r. Tu był znany z porywających kazań w kościele mariackim. Głownie jednak zajmował się badaniami z pogranicza wielu dyscyplin naukowych. W Górach Świętokrzyskich odnalazł ślady starożytnego hutnictwa i odtworzył proces dawnego wytopu, badał geologię gór, rudy pirytu i manganu, odkrył pozostałości organizmów dolnokambryjskich, dotąd nauce nieznane. To odkrycie stało się zaczątkiem jego pionierskiej idei „krzemowych początków życia”, wyprzedzającej o lat kilkanaście podobną teorię uczonego brytyjskiego. Nade wszystko przejdzie do historii jako twórca nowej dziedziny – bioelektroniki, elektromagnetycznej teorii życia. Przedstawił ją w wielu rozprawach,

Leszek Kołakowski – światowej sławy filozof

Poglądy Kołakowskiego przeszły ewolucję od marksizmu-leninizmu przez marksizm heglizujący, nawiązujący do różnych nurtów filozofii nowożytnej (oceniony przez komunistyczne władze jako rewizjonizm), do jego krytyki; w 1997 odznaczony Orderem Orła Białego; autor fundamentalnej pracy o marksizmie i jego historii „Główne nurty marksizmu. Powstanie — rozwój — rozkład” (t. 1–3, 1976–78); inne dzieła: „Światopogląd i życie codzienne” (1957), „Jednostka i nieskończoność. Wolność i antynomie wolności w filozofii Spinozy” (1958), „Filozofia pozytywistyczna” (1966), „Kultura i fetysze” (1967), „Traktat über die Sterblichkeit der Vernunft” (1967), „Obecność mitu” (1972), „Husserl i poszukiwanie pewności” (1975, wyd. pol. 1987), „Leben trotz Geschichte” (1977), „Religion: if there is no God” (1982, wyd. pol. poza cenzurą pt. „Religia: Jeśli Boga nie ma”, Londyn 1987, krajowe 1988), „Horror metaphysicus” (1988, wyd. pol. 1990), „Pochwała niekonsekwencji. Pisma rozproszone z lat 1955–1968” (1989), „Cywilizacja na ławie oskarżonych” (1990, wyd. pol. 1990).

ks Bp Edward Materski

Andrzej Wajda

Tadeusz Sołtyk – wybitny konstruktor lotnictwa

Tadeusz Sołtyk

Nestor polskiego lotnictwa, wybitny konstruktor, badacz i pedagog (ur. 30 sierpnia 1909 r. w Radomiu, zm. 14 lipca 2004 r.)

Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu

Mieści się w gmachu popijarskim w rynku.

To największe radomskie muzeum, ma niezwykle ciekawą historię, którą  odnaleźliśmy na jego stronie internetowej.

Rozwijający się w XIX wieku ruch kolekcjonerski oraz powstawanie oddziałów Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego na terenach polskich będących pod zaborami sprzyjało powstawaniu muzeów o charakterze regionalnym.

Znany radomski kolekcjoner ks. Jan Wiśniewski w grudniu 1913 roku część swoich zbiorów muzealnych przekazał Radomskiemu Oddziałowi Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Ta darowiz­na przyczyniła się do powstania muzeum w Radomiu. Ksiądz zastrzegł sobie prawo wycofania darowizny w przypadku nie wywiązania się Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego ze zobowiązań, urządzenia i otwarcia w ciągu roku muzeum.

Wybuch I wojny światowej wstrzymał prace nad organizacją muzeum, a opiekę nad zbiorami przekazano osobom prywatnym. Część przechowywana była w posesji Macieja Glogiera przy obecnej ulicy Sienkiewicza 12, oraz w domu inż. Stanisława Magnusa (ówczesnego prezesa PTK) przy obecnej ulicy Curie-Skłodowskiej 6. Mimo, iż zbiory zostały rozproszone oraz częściowo niszczały, ksiądz nie wycofał darowizny.

W 1921 roku PTK wznowiło działalność i zaczęło rewindykować zbiory oddane na przechowanie. Dzięki staraniom działaczy PTK 18 marca 1923 r. w jednej z sal ówczesnego gmachu Starostwa przy obecnej Żeromskiego 53, otwarto pierwszą regionalną placówkę muzealną. Właśnie tę datę przyjmujemy jako początek muzealnictwa radomskiego.

Nowa placówka działała w tym pomieszczeniu przez dwa lata, po czym, zbiory przemieszczono do prywatnego pomieszczenia w kamienicy Stefana Hempla przy obecnej Żeromskiego 46. Kolejnym miejscem lokalizacji muzeum była ulica Poniatowskiego 6, gdzie w 3 salach (oraz kuchnia, łazienka i przedpokój) będących własnością Państwowej Wytwórni Broni dnia 30 marca 1930 roku uroczyście otwarto muzeum. Duże zasługi w urządzeniu nowej siedziby położył inż. Kazimierz Ołdakowski dyrektor Państwowej Wytwórni Broni i ówczesny prezes PTK. Pierwszymi pracownikami społecznymi byli: J. W. Paszkowski, inż. A. Pinno i mgr J. Jarzyńska zajmujący się sprawami administracyjnymi, St. Neuman – opiekujący się numizmatami, dział archeologiczny prowadził H. Sznuro, etnograficzny – St. Trzebiński, a bibliotekę – K. Marks.

Muzeum rozwijało się, przybywało zbiorów i dotychczasowe pomieszczenia okazały się niewystar­czające. W tej sytuacji Zarząd Miejski przydzielił placówce obszerny lokal przy ul. Grodzkiej 8.

Perturbacje wojenne i rozproszenie personelu spowodowały, iż opuszczone zbiory Zarząd Miejski przeniósł do pomieszczeń na piętrze przy obecnej Żeromskiego 9.

Dekretem z 23.07.1940 r. PTK zostało rozwiązane, a jego majątek w tym i muzeum (Zarządzenie z 2.07.1942 r.) w 1942 roku przeszło na rzecz Generalnego Gubernatorstwa.

Od września 1939 roku do lipca 1942 roku w zamkniętym dla publiczności muzeum, pod nadzorem Gestapo, pracował St. Trzebiński inwentaryzując i porządkując zbiory. Świadomie przedłużał pracę, ponieważ śledził losy PTK-owskich muzealiów. Po jej zakończeniu został w 1942 roku wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, skąd nie powrócił.

Odtąd muzeum dostępne było tylko dla publiczności niemieckiej. Zmieniono jego charakter tworząc „muzeum osobliwości”.

Po wycofaniu się Niemców z Radomia w styczniu 1945 roku zbiory zostały rewindykowane. Muzeum mieściło się jeszcze w dotychczasowym lokalu. Ponieważ nie był on odpowiedni na cele muzealne, dzięki zabiegom Naczelnika Wydziału Oświaty, Kultury i Sztuki Zarządu Miejskiego R. Myszkiewicza muzeum uzyskało okazały gmach po byłym Oddziale Banku Handlowego w Łodzi przy ul. Piłsudskiego 12. Budynek ten był zbudowany w 1892 roku jako prywatny dom rejenta Wł. Kulczyckiego, a od 1906 r. był własnością wyżej wymienionego banku (był to budynek piętrowy, częściowo podpiwniczony o pow. 660 m2).

Po adaptacji i remoncie w maju 1945 roku muzeum przeniosło się do tegoż gmachu i zainaugurowało swą działalność otwarciem 21 października 1945 r. wystawy przeglądowej malarstwa polskiego.

Placówka przyjęła nazwę Muzeum Miejskie, podlegała Zarządowi Miasta, a kierował nią inż. J. W. Paszkowski. Personel składał się z sześciu osób zatrudnionych w działach: sztuki, archeologii, historii z biblioteką oraz personelu obsługi.

Zasięgiem swojej działalności obejmowało miasto Radom i powiaty: radomski, iłżecki, kozienicki, konecki i opoczyński. Za cel stawiało sobie: gromadzenie zbiorów, pracę naukową i popularyzatorską, wydawanie wydawnictw, prowadzenie studiów regionalnych i ochronę zabytków.

W tym okresie najważniejszym zadaniem było zabezpieczenie mienia podworskiego, selekcja i inwen­taryzacja zbiorów. W 1947 roku zwiększyła się obsada do 10 osób.

Jak się okazało w rzeczywistości warunki lokalowe nie były najlepsze, brakowało zaplecza magazynowego, a ponadto do 1953 roku część pomieszczeń zajmowało Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych i Związek Polskich Artystów Plastyków Oddział w Radomiu.

W 1949 roku muzea miejskie zostały przejęte przez Ministerstwo Kultury i Sztuki (Uchwała Nr 78 Komitetu Rady Ministrów do Spraw Kultury i Sztuki z dnia 6.10.1949 r.). Merytorycznie podlegało Muzeum Świętokrzyskiemu w Kielcach.

W 1952 roku dotychczasowy kierownik inż. J. W. Paszkowski przeszedł na emeryturę, a placówkę przejęła mgr Anna Apanowicz.

Naczelna Dyrekcja Muzeów i Ochrony Zabytków postanowiła stworzyć w Radomiu tzw. „muzeum podstawowe”, mające obrazować materialistyczny pogląd na powstanie i rozwój życia na ziemi. Wiązało się to z urządzeniem stałej ekspozycji, a więc i przeprowadzenia kapitalnego remontu budynku, który trwał od 1953 do 1954 roku. Umożliwiło to udostępnienie publiczności dwóch stałych ekspozycji: „Rozwój świata” i „Historia Radomia”.

Kolejne posunięcia administracyjne spowodowały, że muzeum ponownie w 1958 roku przeszło pod zarząd miejski, a konkretnie PMRN w Radomiu.

W pracy merytorycznej zaczęły dominować zagadnienia dotyczące Radomia i terenów podległych, w wyniku czego w 1964 roku Muzeum zostało przemianowane na Muzeum Regionalne.

W tym dziesięcioleciu muzeum rozwijało się merytorycznie a także organizacyjnie, powstały działy: oświatowy (1952 r.), archeologiczny (1964 r.) i etnograficzny (1965 r.).

Nowopowstałe działy, wprawdzie z jednoosobową obsadą, rozpoczęły intensywne, systematyczne badania terenowe prowadzące do powiększenia zbiorów.

Efektem rozrastania się muzeum było przyznanie mu w 1964 roku budynku dawnego kościoła św. Wacława na Placu Starego Miasta 13. Po remoncie przeniesiono tam część zbiorów archeologicznych, zorganizowano także pracownię Działu Archeologii.

Należałoby wspomnieć, że w latach 1969 – 1971 muzeum było również siedzibą konserwatora miejskiego.

Kolejne adaptacje gmachu głównego w 1966 r. pozwoliły na poprawę warunków wystawienniczych muzeum i magazynowych.

W 1968 r. – przystosowano dalsze pomieszczenia piwniczne na magazyny dla archeologii i wykonano remont sal wystawowych I piętra.

Wraz z powstaniem w Radomiu województwa, Muzeum Regionalne zostało przekształcone w Muzeum Okręgowe (Zarządzenie Nr 11 Wojewody Radomskiego z dnia 1.07.1975 r.), a jego dyrektorem został mgr Tomasz Palacz.

Zgodnie z nowym statutem, było to muzeum wielodziałowe, swoją działalnością objęło teren województwa radomskiego, a w zakresie badań i gromadzenia zbiorów etnograficznych i przyrodniczych również tereny sąsiednich województw.

Zwierzchni nadzór nad Muzeum pełniło Ministerstwo Kultury i Sztuki, a bezpośredni Wojewoda Radomski.

W nowym statucie wyraźnie zaznaczono, iż jest to placówka o charakterze naukowo-badawczym i oświatowym. W celu spełnienia swych zadań ma: gromadzić, przechowywać, konserwować, opracowy­wać i udostępniać dobra kultury w zakresie archeologii, historii, literatury, sztuki, etnografii i przyrody.

Muzeum Okręgowemu w Radomiu na prawach Oddziału podlega Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie i od 1977 do 1989 roku podlegał Punkt Wystawowy w Zwoleniu, który w 1989 roku przekazany został władzom gminnym.

W związku z powołaniem w 1976 r. Muzeum Wsi Radomskiej jako samodzielnej placówki, Muzeum Okręgowe przekazało mu swoje zbiory etnograficzne, ograniczając swoje zainteresowania w tym zakresie do sztuki nieprofesjonalnej.

W drugiej połowie lat siedemdziesiątych i pierwszej osiemdziesiątych placówka rozwijała się dynamicz­nie: w 1977 roku obsadzono Dział Przyrody, w 1982 roku – Gabinet Numizmatyczny, a w 1985 roku utworzono stanowisko Głównego Inwentaryzatora.

Kiedy w 1978 roku budynek kościoła św. Wacława przekazano na potrzeby kościelne, zbiory archeologiczne przeniesiono do magazynów muzealnych.

Muzeum 1 lipca 1976 roku po sześcioletnich staraniach otrzymało dawny „zespół popijarski” znajdujący się w Rynku Nr 11 do swojej dyspozycji.

„Zespół popijarski” wzniesiony został w XVIII wieku według projektu Antoniego Solariego i w później­szych okresach był rozbudowywany w stylu klasycystycznym. Ogólna powierzchnia obiektu 4 519 m2.

W 1977 roku rozpoczęto prace nad dokumentacją konserwatorską gmachu. Przed rozpoczęciem remontu konserwatorskiego (1981 r.) w obiekcie zlokalizowane były magazyny archeologii, etnografii, przyrody oraz częściowo historii i sztuki, które w trakcie jego trwania ulegały częstym przemieszczeniom.

31.10.1983 roku odszedł dyrektor mgr T. Palacz, władze wojewódzkie pełnienie obowiązków dyrektora powierzyły mgr Barbarze Hrynkiewicz.

Równolegle nastąpiły pewne zmiany w statucie, między innymi: Gabinet Numizmatyczny strukturalnie znalazł się w Dziale Historii, dotychczasowy Dział Etnograficzny włączony został do Działu Sztuki, do Działu Naukowo-Oświatowego włączono Bibliotekę z wydawnictwami, ze stolarni podległej dotychczas Działowi Administracyjno-Gospodarczemu, Pracowni Fotograficznej i Pracowni Plastycznej utworzono Dział Techniczno-Konserwatorski.

24 października 2008 r. nastapiło uroczyste otwarcie nowo odrestaurowanego skrzydła południowego budynku, w którym mieści się Dział Przyrody. Skrzydło to zostało przebudowane i unowocześnione dzięki dotacjom z Unii Europejskiej (ZPORR – Zintegrowany Program Operacyjny Rozwoju Regionalnego - jednen z sześciu programów operacyjnych, które służą realizacji Narodowego Programu Rozwoju na lata 2004-2006) oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego.
Pod konic lat osiemdziesiatych Muzeum zaczęło realizować wielkie wystawy historyczne – historyczno-literackie. Wiele z nich zostało docenionych i nagrodzonych w konkursach na najciekawsze qwydarzenie muzealne roku, m.in.:

1. „Racławice – prawda – legenda – symbole” (wyróżnienie) 1987
2. „Huculszczyzna” (nagroda I stopnia) 1988
3. „Andrzej Wajda – Autoportret” (wyróżnienie) 1990
4. „Kozaczyzna” (wyróżnienie) 1992
5. „Chłopi w sztuce polskiej” (nagroda II stopnia) 1994
6. „Tytus Chałubiński – Tatry” (nagroda II stopnia) 1995
7. „Jan III Sobieski – Castrum Doloris 1696 – 1996” (nagroda II stopnia) 1996
8. „Klejnoty kolekcji Dzieduszyckich” (nagroda II stopnia) 1997 9. „Epoka Pana Tadeusza” (nagroda II stopnia) 1998
10. „W kraju Ligii i Ursusa” (wyróżnienie) 2002
11. „Lwów – miasto otwarte” – I nagroda w konkursie „Mazowieckie Zdarzenia Muzealne WIERZBA” za rok 2006
12. „Skad nasz ród… Wczesne średniowiecze w krinie między Wisł, Kamienną a Pilicą” – wyróżnienie w konkursie „Mazowieckie Zdarzenia Muzealne WIERZBA” za rok 2006.

Od czerwca 2008 roku dyrektorem Muzeum im. Jacka Malczewskiego jest mgr Adam Zieleziński.

W drugiej połowie lat osiemdziesiątych Muzeum przyjmowało sukcesywnie pomieszczenia po remoncie w „zespole popijarskim” i tak: 1987 r. – docelowo Dział Archeologiczny, w 1990 r. – Dział Nauko­wo-Oświatowy, aby w połowie 1991 roku całkowicie opuścić pomieszczenia przy ul. Piłsudskiego 12.

Obecnie muzeum w całości zajmuje gmach popijarski (w części odremontowanej) przy ul. Rynek 11, oraz przy Rynek 4/5, gdzie mieści się od 1990 r. Muzeum Sztuki Współczesnej (powołane Zarządzeniem Nr 109/90 Wojewody Radomskiego z 10.11.1990 r.). W końcu 1992 roku Muzeum przejęło Pracownię Konserwacji Dzieł Sztuki (Zarządzenie Nr 53/92 Wojewody Radomskiego z 8.07.1992 r.), wyłączoną z Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu.

Muzeum im. J. Malczewskiego posiada następującą strukturę:

Oddziały:

- Muzeum Sztuki Współczesnej,

- Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie.

Działy merytoryczne:

- Archeologiczny,

- Historii,

- Gabinet Numizmatyczny,

- Sztuki Dawnej,

- Sztuki Nieprofesjonalnej,

- Przyrody,

- Naukowo-Oświatowy,

- Biblioteka,

- Pracownia Konserwacji Dzieł Sztuki.

Działy usługowe:

- Finansowo-Księgowy,

- Administracyjno-Gospodarczy,

- Techniczno-Plastyczny

więcej o Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu można dowiedzieć się na stronie http://www.muzeum.edu.pl